کبوتر و کبوتر بازی در ایران

با سلام .چند عکس بسیار زیبا از سایت اقای  (تونی) در ادامه مطلب که واقعا وقتی این حیون هارو دیدم یه حسی به من دست داد که سر و کله هاشون منو یاد کبوترای قدیم می اندازد. در پایان هم یک شعر زیبا که خواندنش خالی از لطف نیست .

روی قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت                 زیر باران غزلی خواند و دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خوردست غم دل یا سَم           آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت

روز میلاد،همان روز که عاشق شده بود           مرگ با لحظه میلاد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسید           عاقبت روی تنه ابر شناور شد و رفت

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام بهمن 1387ساعت 21:47  توسط کوروش  | 

نقش بازان ( قسمت دوم)

در ایران به واسطه قومیت های گوناگون کبوتربازی در استان های مختلف با یکدیگر متفاوت است . مثلا در استان های قزوین،اصفهان، شیراز،خراسان،قسمتی از اذربایجان،قسمتی از کرمانشاه،کبوتر بیشتر به صورت نقش بوده است و نقش بازی هنوز هم ادامه دارد بدین ترتیب که در ابتدای این که بخواهند کبوتر نری را با کبوتر ماده ای جفت نمایند،سعی بر این دارند که حتما از نظر رنگ و نقش به گونه ای انتخاب شوند که جوجه های انها از پدر و مادرشان خوشرنگ تر و بهتر شوند ونزد خود نیز قواعدی دارند که طی سالیان زحمت طاقت فرسا به این مهم به صورت تجربی دست پیدا نموده اند،واگر ان قواعد لحاظ شود مطمئنا ان کبوتر محبوب تر و عزیزتر و ارزشمند تر خواهد بود و پرواز در مرحله بعدی قرار دارد .

پرواز دادن این گونه پرندگان که به حق به انها میتوان پرندگان زینتی اطلاق کرد همانند کشورهای اروپایی است که در مسابقات کبوتر پرانی شرکت میکنند ودو گونه مسابقه انجام می گیرد .دسته اول نقش بازانی هستند که کبوتر را برای مسافت های دور پرورش می دهند (کبوتران نامه بر)و انها نوع خاصی از پرنده را پرورش می دهند بدین ترتیب که در ابتدا کبوتر را با لانه اش اشنا میکنند (جلد می کنند)و سپس پرنده را از فواصل مختلف به ترتیب از نزدیگی لانه تا فواصل بسیار دور به پرواز در می اورند و هر کبوتری که توانست در زمان کوتاهتر به لانه خود بازگردد ، برنده خواهد شد.

گونه دوم کبوترانی هستند که برای پرواز دسته جمعی پرورش می یابند و درست همانند دسته جات سربازان در میدان مشق حرکات فرمانده را که همانا پرورش دهنده هست مو به مو اجرا می نمایند. مثلا از هر طرفی صاحبش میل داشته باشد به پرواز ادامه و تا انجا که برایشان مقدور است به راه دور بروند و بدون ان که از یکدیگرجدا شوند به لانه بازگردند و معمولا در این گونه مواقع کبوتربازان دیگر که تعداد انها نیز کم نیست دست به کار شده با به پرواز در اوردن فوج کبوتران حرفه ای خود سعی میکنند با کبوتران طف مقابل درهم امیخته و از این رهگذر برای خود از کبوتران مبتدی و کمتر اموزش دیده طرف مقابل،به اصطلاح صید نمایند.

به گفته انان صید کردن بسیار بسیار لذت بخش است،البته بیشتر مواقع به علت دوستی و مودتی که نزد نقش بازان وجود دارد صید یا همان کبوتری که درست اموزش ندیده و یا اشتباه کرده را به صاحبش باز پس خواهند داد .این گونه پروازها معمولا در صبح زود ویا بعد از ظهر وقتی افتاب نزدیک به غروب کردن است صورت می پزیرد و به راستی که زیبایی صد چندانی به اسمان زیبا و ابی می دهند و این پرندگان بی نظیر در رقص پرواز خود چنان مهارتی کسب میکنند که چشم هر بیننده ای را خیره نموده و بسیار بسیار چشم نوازند. هم اکنون میتوان مدعی شد که کبوتران پرورش یافته در ایران سسشاید در سطح جهان بی نظیر باشند، چه از لحاظ تنوع و چه رنگ های گوناگون و منحصر به فرد و اگر در این مورد کلوپ و یا اتحادیه ای مخصوص مانند همه جای اروپا تاسیس و عضو گیری نماید و پرورش اصولی و علمی را همراه با تجارت عمومی شروع نماید می توان در مورد صدور ان نیز ،مانند گل و گیاه به سایر کشورها اقدام نمود ،همچنین با مطالعه بیشتر بر روی گونه های گوناگون ایرانی و غیر ایرانی می توان به مبادله اطلاعات مفید در این زمینه مبادرت ورزیده و اوازه این پرنده زیبا و دوست داشتنی و بی همتا را به لحاظ تاریخی و دینی و نمادین به تمامی عرصه گیتی رسانده و به نمایش دراورد و گامی هر چند کوچک در راه اشاعه فرهنگ غنی ایرانی باستانی و اسلامی کشور عزیزمان بر داشت.

 

انواع کبوتران پرورشی توسط نقش بازان

تا انجا که حافظه یاری نماید چند نمونه از کبوتران نقش را در ذیل می اورم و اگر انواعی از قلم افتاده باشد قصور است و از سر بی بضاعتی ،کبوتران نقش به چند دسته تقسیم می شوند که هر یک به فراخور حال خود زیبایی خاصی داشته و در نواحی مختلف مشتاقان خاص خود را نیز دارد که معروفترین و خوش ترکیب ترین انها بدین شرحند.

1- طوقی:این کبوتر زیبا که در نواحی خراسان،همدان،فارس،کرمانشاه،قزوین،و بروجرد به خصوص ناحیه کنگاور مشتاقان زیادی دارد .کبوتری است سفید رنگ که در ناحیه گردن خطی قطور و رنگی دارد که تا ناحیه شکم و سینه امتداد یا فته است.

این طوق رنگی در نواحی مختلف شکل مختلفی نیز دارد مثلا در برخی از نقاط خراسان این کبوتر را کاکلی می پسندند و طوق در قسمت پشت سر بایستی امتداد یافته و به کاکل برسد و به عکس در مشهد این طوق بایستی تا امتداد و نزدیک کاکل باشد و در اصطلاح به کاکل نرسیده باشد،یا در حوالی همدان این کبوتر را بی کاکل می پسندند و کاکلی ان زیاد مورد توجه نیست.این پرنده زیبا دارای رنگ های متنوعی است از جمله طوقی سیاه،طقی زرد،طوقی سبز، طوقی قرمز وطوقی هفت رنگ را می توان نام برد (طوقی سرور)

2-پشت دار:کبوتر زیبایی است که هر دو کتف(بال)کبوتر رنگی بوده و بقیه بدن بدون حتی یک خال اضافی سفید هستند و بایستی در این نقش تعداد مشخص از شا ه پر ها به صورت دو به دو در دو طرف سفید باشد مثل ده پر سفید باشد و تا هفت پر سفید به صورت یکسان از مر غوبیت برخوردارند این کبوتر می تواند کاکلی یا بدون کاکل باشند ولی کاکلی ان زیباتر است.

3-کله دار:کله دار در اصطلاح نقش به کبوتری میگویند که سر کبوتر از پشت گردن و میان دو کتف تا زیر سینه به رنگی غیر از سفید باشد و بقیه بدن پرنده سفید باشد. لازم به ذکر است که یکی از فاکتورهایی که نوع مرغوب را که ظاهرا فراوان هم هست از نا مرغوب جدا میکند یکی بدن سفید و دیگری رنگی بودن دور نوک پرنده است که کمتر بدان توجه می شود این کبوتران پرواز خوبی هم دارند و کاکلی ان بیشتر مورد توجه است وبه رنگهای مختلف که قبلا نیز امده است وجود دارد.

4-سینه دم سیاه:به کبوترانی گفته میشود که درست خلاف کبوتران پشت دار هستند. یعنی سرو سینه و دم پرنده رنگی و دو کتف کبوتر تماما سفید است. این پرنده بسیار زیبا بوده و نوع مرغوب ان بسیار نایاب و گران قیمت است و به رنگهای سیاه،یا زرد قهوه ای،طلایی و هفت رنگ یافت می شوند .

5-دم سفید:به کبوترانی اطلاق می شود که تمام بدنشان از رنگ های معمول کبوتران پوشیده شده و فقط دم پرنده تماما سفید است کاکلی ان زیباتر است و به رنگ های سیاه ،سرخ،سبز،زرد،دریایی دم سفید(سبز کم رنگ به رنگ دریا)دیده می شود .در رنگهای غیر از سیاه،مانند سرخ و زرد ان ها که خال سیاه دارند مرغوب ترند.

6-دم رنگی:این کبوتران درست رنگی عکس دم سفید ها دارند و انها پرندگان سفیدی تماما رنگی هستد و به رنگ ها دم سیاه،دم سبز،دم زرد،و دم سرخ دیده میشود.

7-تک رنگ ها:به کبوترانی که تمام بدنشان یک رنگ است گفته می شود مثل سفید،زاغ،سبز،سرخ،زرد و غیره.

8-سرور یا هفت رنگ کبوترانی را گویند که دارای بدنی با رنگ های مختلف بوده و تنوع زیادی دارند ،مثل سرور زرد،سرور قرمز، سرور سبز،سرور سنگی

9-کله دم:به کبوترانی را گویند که سر و دم رنگی داشته و بقیه بدنشان سفید باشند ،کله دم سبز ،کله دم سرخ

10-قزوینی(بد رنگ):این نوع کبوتر که به قزوینی معروف است در قزوین هم وجود دارد و در چند استان دیگر نیز مورد توجه بوده و ان را پرورش می دهند.این کبوتر بسیار بسیار نایاب و زیباست و از گران قیمت ترین کبوتران موجود در ایران است(البته نوع مرغوبش نایاب و گران قیمت است).این پرنده در قزوین و تهران به نام قزوینی و در خراسان به نام ساده در اصفهان به نام بد رنگ و در شیراز به نام ابر و کور مشهورند.این کبوتر بسیار باهوش بوده و با صدای زیادی که در مواقع پرواز تولید می کنند قادرند مسافت بسیارزیادی را به طور مستقیم و بسیار کوتاه پرواز نموده و مجددا به لانه بازگردند .

قیافه ظاهریشان نیز با بقیه کبوتران تفاوتی فاحش دارد.بدین معنی که یک خط پهن مانند ابرو که در رنگ های مختلف بر روی سر دارد و مشخصه اش همین ابروست و در فرم های مختلفی نیز وجود دارند.ابرو و پشت دم رنگی-ابرو و پشت رنگی و دم سفید-ابرو و یک بال رنگی-ابرو و یک بال و دم رنگی و بقیه بدن سفید-ابرو و دم رنگی-ابرو به تنهایی رنگی و بقیه بدن سفید است.در شیراز اگر این ابرو تمام چشم را هم رنگی کرده و پوشانده باشد بیشتر مورد توجه بوده و در استان های مانند خراسان این ابرو بایستی تا نزدیکی چشم ها بوده و دو چشم دارای خطی سفید رنگ هر چند باریک باشند و چشم را نپوشانند و بایستی هر دو چشم به طور یکسان این فرم را داشته باشند که این مساله باعث کمیاب شدن ان می شود.

11-کبوتران پاپر:این پرنده در رنگهای مختلف وجود دارد و تفات ان با سایرین پرهای زیبایی است که درپاها در بعضی از نژادها کم و در بعضی دیگر زیاد است این نوع پرنده در استان اذربایجان پرورش می یابد و نوع مرغوب ان در ان خطه بیشتر است.

12-کبوتر چتری:این کبوتر بومی اروپاست و اولین بار دوست محمد خان معیر داماد ناصرالدین شاه ان را از فرنگ(اروپا)به ایران اورده است و هم اکنون توسط نقش بازان پرورش می یابند . دم این پرنده مانند چتری در پشت سر پرنده مثل طاووس قرار گرفته و سر به طرف دم عقب رفته است و و سر خود را مرتبا تکان می دهد. رنگ هایشان نیز متفاوت بوده و بیشتر تزیینی است و برخی از پرورش دهندگان ان ها را کاکلی و پاپر نیز پرورش داده اند.

جالب است بدانید بزرگترین کبوتر جهان 90 سانتیمتر طول دارد و بسیار زیباست .این پرنده تاجی پر مانند بر روی سر دارد و محل زندگی ان گینه نو است .

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم بهمن 1387ساعت 15:41  توسط کوروش  | 

با سلام

دوستان قسمت دوم نقش بازان شنبه ارائه می گردد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 20:57  توسط کوروش  | 

نقش بازان ( قسمت اول )

با سلام خدمت دوستان . مطلب امروز در مورد پرورش دهندگان کبوتر نقش(نقش بازان)است که به علت طولانی بودن در دو تا سه قسمت کل مطالب را به شما ارائه می کنیم .این قسمت اول بسیار کوتاه و حالت مقدمه دارد .

پرورش دهندگان نقش طریق جلد کردنشان با پرورش دهندگان مسابقه ای متفاوت است یعنی ان ها جوجه را به همان روش شناخت لانه جلد کرده و سپس برای هماهنگی هر چه بیشتر با سایر کبوتران پروازی که به صورت دسته جمعی پرواز می کنند در اخرین ساعات روز که خورشید در حال غروب کردن است و درست درزمانی که کبوتران بزرگسال خود را برای نشستن بر بام خانه اماده نموده اند و مشغول رقص زیبای دسته جمعی در اسمانند ان ها را دانه دانه با دست به هوا پرتاب نموده و داخله دسته بزرگ هدایت مینمایند تا دور زدن را بیاموزند و پرواز در دسته بزرگ را اموزش ببینند و بدین ترتیب طی روزهای اتی میاموزند که چگونه با یک تیپ (دسته)سنگین(تعداد زیادی کبوتر)بتوانند به طور هماهنگ پرواز نمایند و اندک اندک از لانه دور شده و بدون انکه از دسته خود جدا شود به لانه بازگردد و گول دسته جات دیگر را که انها نیز در اسمان در حال گشت زنی برای صید هستند نخورده و حرفه ای گردند .

البته در استان خراسان در سالیان دور دم جوجه ها را از بیخ میچیدند و دلیلشان هم این بود که اولا جوجه ها(معمولا از جوجه نر برای نگه داری و پرواز استفاده مینمایند)راست و قبراق می ایستد و ثانیا بهتر تغذیه نموده و درشت میشوند و ثالثا در پرواز بهتر شناخته میشوند که کدامشان را باید بیشتر مواظبت نموده و کدام جوجه و چگونه پرواز میکند.

در سالیان دور نگارنده به مشهد مقدس سفری داشتم ،در غروبی دل انگیز که در اسمان شهر کبوتران در دسته های مختلف هنوز بر بام لانه شان پا نگذاشته بودند و به هنر نمایی مشغول ، منزلی را دیدم که اطراف بامش پر بود از لامپ هایی که تماما به طرف اسمان نشانه رفته بودند و نور مطبوعی را به اسمان می فرستادند و بسیار کبوتر نقش بر گرد این نوار در گردش.

منظره ای بس بدیع به وجود امده بود که مرا محو تماشاه کرده ،طاقت نیاوردم با صاحب منزل تماس گرفتم پیر مردی اهل دل و فر هیخته بود که به بنده سیار مرحمت نموده و مرا به بالای بام دعوت نموده و توضیح داد که این کبوتران در اثر تمرین و ممارست اموخته اند که در مواقع روشن نمودن لامپ ها مثل روز به پرواز در امده و با حس تشخیص زیادی که دارند بر گرد بام پریده و سپس بدون هیچ گونه کم و کاستی به لانه باز گردند . این نیز نمونه دیگری از پرورش نگه داری و پرواز کبوتران زیبای ایرانی.

(البته توجه بفرمایید که بدلیل رسم و رسوم استان خراسان ،در انجا کبوتران نقش در نزدیکی غروب و حتی شب به پرواز در می اید)

 

ادامه دارد...

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387ساعت 16:12  توسط کوروش  | 

رنگ تیره پا

با سلام خدمت دوستان .سوالی شده بود در مورد رنگ تیره پا که چرا این مورد مهمه ؟و ایا دلیل منطقی برای این مورد هستش؟که دوست بسیار گرامی اقای هادی نقشی لطف کردن جواب این سوال رابه ایمیل بنده حقیر فرستادند.که در ذیل خدمت دوستان عرض میشود.

با عرض سلام . در مورد رنگ تیره پا همانطور که میدانید در وبلاگ استاد خشایار هم به ان تاکید شده بود.و اما علت؟ اگر دقت کرده باشید وقتی کبوتر در اسمان هست به خاطره غریزه پا و انگشتان خود را جمع می کند و این کار باعث میشود که خون در قسمت پنجه و انگشتان کمتر رد و بدل بشه و مقدار خونی که در پاها هستش چندین ساعت به طور تقریبا راکد در انگشتان کبوتر بماند که به این دلیل پای کبوتر حالت خون مردگی و کبود به خود میگیرد و این برای کبوترهایی است که چندین ساعت در اسمان باشند . البته در بعضی موارد حیوانی را مشاهده میکنید که پرش بالایی داره ولی پاهاش اونجور که باید قرمز تیره نیست که ولی باز هم نسبت به پای حیوانی که متوسط هست قابل تشخیص است که قرمز مات هستش و کلی با قرمز معمولی متفاوته.البته دوستان من کوچیک همه هستم و فقط به خاطر سوال دوستمون یاد اور شدم .

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم بهمن 1387ساعت 21:22  توسط کوروش  | 

مسابقات و سرگرمی های عشق بازان (گرو)

عشق بازان به واسطه پرورش کبوتران پروازی برای مسابقات سالانه که در اصطلاح به ان (گرو)میگویند ، یعنی پرورش دهنده سعی بر این دارد تا خصوصیات دیگری به غیر از زیبایی را نیز در پرنده مدنظر قرار دهد .یعنی در ابتدا میخواهد کبوترانش باهوش باشند،خوب خانه را بشناسند و باز ایند (در اصطلاح خوش سو باشند)زمان مناسبی را بتوانند در اسمان مقاومت نموده و دوام بیاورد (حد اقل پنج ساعت برای حرفه ای ها)و بعد از این خصوصیات ،زیبا هم باشند که به این کبوتران (ششدانگ)میگویند که این مهم پس از سالها مرارت به دست می اید و هر کسی صاحب چنین کبوترانی نیست ،مگر خبرگان این فن .

بنابراین پرورش دهندگان سعی بر این دارند که کبوتران با خصوصیات بالا را با یکدیگر درامیزند تا نژادهای نو و پر طاقت دیگری به وجود ایند که مورد توجه همگان قرار گیرند .چنان که برخی از بزرگان این فن نژادهای ششدانگی فراهم اورده بودند که با انها به معروفیتی خاص دست یافتند ،مانند کله خالدارهای مرحوم انصاری یا سینه طلایی های مرحوم رحمان خان و یا پشت قرمز های مرحوم تقی ارباب.

مسابقات نیز طریق خاصی دارد که به شرح مختصری از انها میپردازم باشد که مورد توجه عاشقان این پرنده زیبا قرار بگیرد.

در بلاد مختلف ایران از جمله شهر های تهران،قم،کاشان و برخی شهر های شمالی و شمال غربی کشورمان و نیز اغلب بلادی که به طریق تهرانی ها این پرنده را پرورش میدهند،هر ساله مسابقاتی تماشایی بر پا میشود و این مسابقات برخلاف مسابقات نقش بازان است و ملاک دوری و نزدیکی راه نیست و دراین مسابقات کبوتران میبایستی در ساعت معینی از روز به پرواز درامده و در بدترین و گرم ترین شرایط اب و هوایی حداکثر پرواز خود را نموده و به لانه بازگردند.برای اینگونه مسابقات در سایر فصول سال،دوستان به دور یکدیگر جمع میشوند ومانند میدان کارزار برای یکدیگر رجز میخوانند و حریف میطلبند تا کسی برای مبارزه پیدا شود و بعد از یافتن به اصطلاح حریف ،قراردادی با حضور معتمدین دو طرف بسته میشود که مثلا چند عدد از کبوترانشان را و در کدامین روز از اولین ماه تابستان(تیر ماه)به پرواز در اورده و در حضور داوران دو طرف که از خبرگان این فن هستند چقدر این پروازهای دست جمعی به طول میانجامد و هر طرف که کبوترانش بیشتر پرواز کرده و ساعت بهتری نسبت به حریف بیاورد برنده محسوب میشود و ساعت ان نزد همگان اعلام میگردد.

داوران بایستی پرندگان بازگشته پس از این سفر طولانی را مورد بازبینی قرار دهندو فتوا دهند که ایا این کبوتر پریده است یا نه و جمع کلیه کبوترانی که باز گشته اند را از اولین تا اخرین جمع نموده تقسیم به تعداد اولیه کبوترانی پرواز داده شده مینمایند،معمولا کبوتران ممکن است در یک روز دچار افت شده و به بلایای مختلفی دچار شوند از جمله در چنگه عقاب و سایر پرندگان شکاری گرفتار شوند و یا زخمی شوند (توسط همین پرندگان)و یا دچار اشکال در پرواز از جمله بیماری ها شده(بیماریشان در اثر فشار پرواز بروز کند) ونتواند ان روز به لانه بازگردد و به ضرر پرورش دهنده و مسابقه دهنده تمام شده و در تعداد و تقسیم شدن ساعت هیچ گونه تغییری حاصل نخواهد شد .لازم به ذکر است که هر پرواز دهنده ای برای این که کبوتران خود را بهتر بشناسند ان ها را علامت گذاری می نمایند و ان چه مصطلح است رنگ است که زیر بال ها معمولا می مالند که از پایین قابل رویت باشد و در روز مسابقه و در حضور داوران ، کبوتران خود را مهر می نمایند یعنی روی بال یا دم پرنده نام،ادرس و شماره تلفن خود را که در مهر ثبت است می زنند .تا هم با کبوتر دیگری در روز مسابقه اشتباه نشود و هم اگر عشقبازی ان را گرفت و قصد عودت ان را داشت بتواند با شماره تلفن ثبت شده بر روی بدن پرنده با صاحب ان تماس گرفته هم باب دوستی جدیدی را باز کنند و هم پرنده را به لانه بازگردانند.

چون مسابقاتی که اخیرا برگزار می شود کاملا حرفه ای و کاری بس مشکل و اوقات فراوانی را می طلبد ،بنابراین این کار از عهده عموم مردم خارج است یعنی کسی که مسابقه ای را برگزار میکند می بایست جا و مکانی خاص داشته باشد.از دوستان خود برای این کار مدد جوید و یاری طلبد،برای کبوتران مراقبت های ویژه ای در نظر بگیرد و چون در هر صنفی اتش بیار معرکه فراوان است و هر کسی چیزی میگوید ،برگزار کنندگان مسابقات نهایت دقت را در امر مسابقه نموده حتی چند نفر را معمولا به خانه حریف (طرف مقابل مسابقه)میفرستند تا نظاره گر طریقه اب و دان دادن به پرندگان باشند تا خدای ناکرده با ویتامین های موجود در بازار اصطلاحا ان ها را دوپینگ ننمایند و قدرت پرواز انها را به طور غیر طبیعی افزایش ندهند.پس از انجام این مراحل داوران سعی بر اجرای مو به موی کلیه متون ثبت شده در قرار داد مسابقه می نمایند،صاحبان مسابقه در روز موعود دوستان و اشنایان خود را دعوت نموده و به طرز باشکوهی مانند مراسم جشن و سرور از صبح زود به وسیله صبحانه از ان ها پذیرایی می نمایند و به فراخور حال کبوترانشان،اگر پرواز انها تا ظهر طول کشید با نهار مفصل از همگی ان ها پذیرایی مینمایند ،دوستان نیز برایشان گوسفند می کشند و با عود و عنبر و اسفند و صلوات های مکرر ،نقل و شیرینی و دسته های گل هدیه می اورند و به تماشای هنر نمایی این پرندگان جادویی می پردازند و دوستانی که شاید سالیان دراز به علل مختلف نتوانسته اند یکدیگر را ملاقات کنند هم دیگر را دیده و دیداری تازه می کنند و ساعاتی را به خوشی می گذرانند و اغلب این گونه مراسم و مسابقات برای دید و بازدید و هنر پرواز کبوتران و پرورش دهنگان برگزار می گردد و مادیات اغلب برای تشویق و شرط بندی و گرم شدن مسابقه است که اصولا به طرف بازنده پس داده خواهد شد.

و نکته دیگر اینکه در مسابقات ورود کبوتر خارجی ممنوع است.

ویا اگر چند نفر به دور از چشم داور مانع نشستن حیوان شود و با چیزی ان را بترسانند تا نشیند داور می تواند سریعا گرو را متوقف کند

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم بهمن 1387ساعت 14:46  توسط کوروش  | 

جوجه بازی

حدودا پس از چهار هفته،بعد از در امدن جوجه ها از تخم ،انها کم کم به خوردن دانه میپردازند یعنی از یک ماهگی به بعد جوجه ها تغذیه را اغاز می نمایند، پرورش دهنده هر گاه مطمئن شد که جوجه علاوه بر داشتن دانه میتواند به تنهایی اب را هم بخورد ان گاه ان را از پدر و مادرش جدا کرده و غذا خوردن را به خودش وامیگذارد.در ابتدا و در روزهای نخست به جوجه ها دانه درشت میدهند تا خسته نشده و بتواند خود را سیر نماید . این دانه ها می تواند گندم،قره ماش،و یا گاودانه باشد و اهسته اهسته در روز های اتی این دانه های درشت را با مقداری ارزن مخلوط نموده و به جای دانه درشت به جوجه ها می خورانند و کم کم از مقدار دانه درشت کاسته و به دانه ریز اضافه مینمایند تا کبوتر جوان بتواند وزن خود را کم نموده و برای پرواز اماده شود.

طریقه عادت دادن جوجه به لانه( جلد کردن)سلیقه ای است و هر پرورش دهنده ای با تجربه و روش خود این عمل را اموزش میدهد و تجربه سالها مرارت در انجام این عمل کاملا دخیل است و انچه نگارنده در این جا می اورد طریقه معمول جلد کردن است که نزد همه اساتید به طور تقریب عمل مشود.

بعد از اینکه پرورش دهنده از غذا خوردن جوجه ها مطمئن گردید،انها را از والدین خود جدا نموده و انها را به طریقه بالا برای پرواز اماده می کند چون جوجه ها هم از نظر سن و هم از نظر اگاهی و قدرت با همدیگر برابرند(تقریبا برابرند)در ابتدا که هنوز جوجه کبوترها با محیط خارج اشنا نیستند تعدادی از پرهای میانی بال هایشان را با نخ یا سنجاق کوچکی به هم متصل نموده و سپس انها را در بیرون لانه با اب تنی دادن و دانه مناسب و افتاب سرخوش می نمایند و چند روزی را صبر می کنند تا انها با محیط اطراف و محل زندگی خود چه در پشت بام و چه در حیاط منزل اشنا شوند ( در تمام مراحل یاد شده پرورش دهنده لحظه ای نباید جوجه ها را ترک نماید چون در این اوقات به واسطه این که جوجه ها با محیط اشنایی ندارند ممکن است هر اتفاق غیر منتظره ای برایشان بیفتد)پس بعد از حدود یک هفته تا ده روز که برای این کار کافی هست پرهای ان ها را پس ازاطمینان از شناخت کامل لانه و محیط اطرافشان اندک اندک باز نموده و جوجه ها به عادت همیشگی که پرهایشان بسته بوده ابتدا از خود عکس العمل خاصی نشان نمیدهند و در اینجا نقش پرورش دهنده بسیار ظریف و حساس است و بایستی با صبر و حوصله بسیار به جوجه ها بفهماند که می توانند پرواز کنند .

در اغاز پرورش دهنده با شیئی مانند یک چوب بلند ان ها را تحریک به پرواز می کند و به انها می فهماند که بال هایشان باز است و برای پرواز هیچ گونه محدودیتی ندارند(لازم به ذکر است که در کلیه مراحل جلد کردن پرورش دهندگان وضعیت اب و هوایی را در نظر می گیرند مثلا هیچ گاه جوجه ها را در هوای ابری ، طوفانی، ویا برفی وبارانی به بیرون از قفس هدایت نمیکنند چون ممکن است با هر حرکت غیر متعارف طبیعی جوجه نتواند کنترل خود را حفظ نماید(خود را کنترل کند)و به پرواز در اید و بر بام دیگری بیفتد و حاصل چند ماه زحمت طاقت فرسای صاحبش به هدر رفته ونتواند به لانه خود بازگردد و در اصطلاح گم شود . (روزهای تربیت معمولا روزهای لطیف بهاری و یا روزهای زیبای پاییز و پایان فصل گرماست و بدین ترتیب اولین پرواز ها با چند بار بال زدن کوتاه اغاز می شود .

پرورش دهنده با حوصله ای که به خرج می دهد می تواند در مدت کوتاهی جوجه کبوترها را جلد نموده و به پرواز وا دارد .بد نیست در اینجا توضیح دهم که پرورش دهنده حرفه ای هیچ گاه از جوجه ها نمی خواهد که از حد و توان خود بیشتر پرواز نماید و در هر لحظه ای که مایل بود می تواند بر بام خانه نشسته تا بزرگتر شده و به صورت حرفه ای و ورزشکارانه بتواند پرواز کند(کبوتران ناجلد را بیشتر در بعد از ظهر بیرون می اورند و اموزش میدهند)کبوتران برای این که به سن بلوغ برسند و یا اینکه چه مدتی از سن ان ها گذشته است (البته تا بلوغ کامل)نشانه هایی دارند که مهمترین ان ها ریزش پر پروازی است.

اگر پرورش دهنده بخواهد سن جوجه . یا کبوتر جوانی را تشخیص دهد در ابتدا یکی از بالهای پرنده را باز مینماید و به محض مشاهده تعداد پرهای ریخته شده که به جای ان پر جدیدی روییده است میتواند تشخیص دهد که جوجه چند ماهه است و ان بدین ترتیب است که از (پر دهم به طرف شاهپرهای بزرگ ابتدایی بال ها از جوجگی به طرف بلوغ ریزش پرها اغاز شده و به جای انها پرهای نو جایگزین می گردد)در کبوتران پروازی به طور متعارف اگر 2 تا 4 پر از همین پرهای جوجگی ریخته و به جایشان پر جدید در امده باشند ان ها قادر خواهند بود که به اصطلاح بازی کرده( نمایش دهند)و وقتی بتواند این نمایش را به طور کامل اجرا کنند (بازی خود را قرص کنند)انها را برای یک دوره شش ماهه استراحت داده و قلم می کنند (از بزرگترین شاه پر که در ابتدای پرها قرار گرفته به طرف اخرین پر ریخته شده که به تازگی جایگزین گردیده است پرها را می چینند و این ممکن است تعداد متفاوتی داشته باشد و مستقیما به تعداد پر های ریخته شده بستگی دارد یعنی اگر 4 پر ریخته باشد 6 پر قیچی می کنند و اگر 2 پر را انداخته باشد 8 پر را)تا هم از نظر بنیه و بدن قوی تر شوند وهم به سن بلوغ برسند ،البته اخیرا انها را به همان صورت طبیعی در زیر تورهای تعبیه شده در مقابل لانه نگه میدارند وانها را هرگز از تور خارج نمی نمایند تا ان دوران سپری گردد و پس از اتمام دوران و فصل پرواز جدید که همانا بهار است به سن بلوغ رسیده و از مایش مجددی بدهند و خود را برای پرش نهایی در تابستان اماده نمایند .(البته در تیر ماه) لازم به ذکر است که پس از ازمایش بهاری کبوتران پروازی برای تابستان را در اصطلاح کبک می کنند (کلیه پرهای پرواز از ابتدا تا انتها به اضافه پر های دم و پشت دم را میکشند تا تمام پرها از نو روییده و در موقع مسابقه و یا پرواز تابستانی پر ریزی( تولک)ننمایند .

درست بعد از پروازهای تابستانی است که خسته گی و مرارت از تن پرورش دهنده صبور به در خواهد امد و کبوتران که دسترنج یک سال و اندی هستند با پرواز قدرتمندانه خود نشان می دهند که صاحبشان بیهوده وقت تلف ننموده و دارای کبوتران زیبا و مرغوب ان طور که باید شده است و این پرندگان محبوب ،قبراق و سر حال خود را برای جوجه ای جدید و سالی جدید اماده مینماید .

 

با سلام این هم مطلب جوجه بازی دوستان من یکی دو روزی نیستم و نکته دیگه هر کی مقاله ای در مورد کبوتر داره به ایمیل من بفرسته و من با نام خودش در وبلاگ میگذارم . با تشکر

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم بهمن 1387ساعت 15:6  توسط کوروش  | 

با سلام

دوستان مطلب بعدی در مورد جوجه بازی از قبیل جلد

 کردن ،زمان قرص بازی کردن و قلم کردن میباشد که

 مشکل خیلی ها هستش . بزودی ...

دوستان   نظراتشون را از ما دریغ نکنند

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم بهمن 1387ساعت 10:27  توسط کوروش  | 

کبوتربازان نامدار یکصدسال اخیر ایران

به واسطه اینکه عشق بازان و عاشقان این پرنده جادویی در این یکصد سال بسیارند،اگر جسارتاً شخصیت هایی از قلم افتاده اند از سر قصور و کم دانی بوده و بیش از این مجال تحقیق و تفحص در این باب نبوده است واز این بابت از یکایک دوستان و عزیزان عذر میخواهم.

اسامی برخی از عشقبازان و پرورش دهندگان به نام این مرز و بوم که بیشتر ان ها شهره زمانه خود بوده و به رحمت خدا رفته اند عبارتند از:

1-رحمان خان

2-شاهزاده حبیب اله میرزا رکنی

3-سرهنگ وقار

4-سرتیپ علی اکبر خان سیاهپوش

5-اقا تقی امام بخش( معروف به عمو تقی )

6-پهلوان اکبر کاشی

7-حاجی سئله دار

8-اکبر خان قجر

9-اقا شعبان قمی

10-اسماعیل خان معروف به( اسماعیل بقال )

11-ابوالقاسم خان معروف به ( لحافدوز )

12-اسداله خان معروف به ( باغبان )

13-مشهدی رجب معروف به ( رجب تنبل )

و کبوتر بازان و پرورش دهندگان اخیر که معروفیت داشته و مسابقاتی را نیز برگزار کرده اند که عبارتند از اقایان:

1-دکتر جهانشاه لو

2-دوستعلی خان معیرالمالک

3-دکتر قاسمی

4-قوانلو

5-انصاری

6-مسرور

7-دکتر صعودی پور

8-سرهنگ سپه پور

9- معتمد پور

10-کهن ( ایشان عموی اقای خشایار کهن می باشند و هماها و سفید های بینظیری داشتند )

11-شیبانی

12-شفیعی

13-نوری

14-معینی

15-سیون

16-ماشااله خان معروف به ماشااله ابرهیم خان( کبوتران کاکلی اشان نظیر نداشته است)

17-قربان خان

18-تقی ارباب

19-مجتبی رضازاده( معروف به گلفروش )

20-رحیم امام بخش(معروف به میرزا رحیم رنگساز)

21-علی بهروزی( معروف به علی زکی ترکه)

22-حسین دهباشی

23-علی نصیبی(معروف به شیشه بر)

24-باقر خان اسفندیاری

و کبوتر بازان حال حاضر این عرصه اقایان:

1-شادروان مرحوم محمود حاج نبی(معروف به اهنگر)که در سالهای اخیر به راستی یکه تازعرصه مسابقات کبوتر پرانی بوده است.

2-شادروان مرحوم ایرج خان بختیاری (معروف به ایرج زاغی)ایشان نیز در این عرصه یکه تاز بوده اند

3-شادروان حسین شیرازی(معروف به حسین قاسم)ایشان نیز از کارشناسان و خبرگان این فن در این زمانه بوده اند.

4-اکبر خان محمد طاهر(معروف به اکبر ابراهیم خان)که ایشان کبوتران بسیار مرغوبی پرورش داده و در این عرصه صاحب نظرند.

5-قاسم رییس که در سالهای اخیر مسابقه ای به یاد ماندنی برگزار نموده که کبوترانشان پروازی عالی از خود به یادگار گذاشتند

6-رضا امام بخش(ایشان نیز کبوتران زیبا و نادری پرورش داده اند).

7-حاج اقا رضا عشقیار از پیشکسوتان این عرصه که زحمات فراوانی کشیده اند و کتابی در این زمینه به چاپ رسانده اند که حقیر از ان بسیار بهره جسته ام.

8-حسین پناهی فرد(ایشان نیز از پیشکسوتان این عرصه بوده و پشت قرمز های بسیار مرغوبی پرورش دادهاند)

9-شادروان مرحوم حسن علیشیر(معروف به حسن قاسم)ایشان نیز در عرصه مسابقات کارشناس بر جسته ای بودند ومسابقات بسیار خوبی برگزار مینمودند.

10-شادروان مرحوم عباس مجیدی ( معروف به عباس مشدی «مشهدی»که از شیفتگان این عرصه بودند.

11-محسن مشایخی( معروف به محسن گلی)ایشان نیز مسابقات بسیار خوبی برگزار کرده اند و جزو پرورش دهندگان خوش ذوق و خبره میباشد.

این تحقیقات رو اقای محمد جعفرزاده انجام داده اند و بسیار زحمت کشیده اند.

و همان طور که متوجه شدید متاسفانه اکثر این اساتید در بین ما نیستند ولی یاد و خاطره هاشون هیچ وقت از یاد ها نمیره اگر این عزیزان نبودند و زحمت نمی کشیدند به طور یقین ما هم الان چیزی به عنوان کبوتر در بین خودمون نداشتیم .

البته بعضی از اساتید هنوز در قید حیات میباشند مثل استاد عشقیار واستاد رضا امام بخش و استاد قاسم رییس و....که ما باید قدر این اساتید رو بدونیم .( همین امروز فردا دیر است)

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم بهمن 1387ساعت 8:3  توسط کوروش  | 

اولین کبوتربازان حرفه ای

کبوتر بازان در ایران به دو دسته تقسیم میگردند.دسته اول پرورش دهندگانی هستند که این پرنده را

برای پروازهای قدرتمندانه پرورش میدهندو دسته دوم که بیشتر کارشان در پرورش انواع کبوترانی با ظاهر

زیباست که پرهای رنگیشان در  پرهای سفید انگونه که پرورش دهندگان میخواهد رشد و نمو نموده و

توجه به ظاهر زیبا با قواعدی خاص که مابین این پرورش دهندگان باب است بسیار حایز اهمیت است.

گونه  نخست که به (عشقبازان )معروفند کاری بس طاقت فرسا دارند و پرورش کبوتر پروازی بسیار وقت

گیر و کاری دشوار است البته این گونه پرورش دهندگان از معروفیتی خاص برخوردارند و کلیه کسانی که

در این مورد شهره هستند بیشتر از این دسته اند . اولین کسانی که به صورت حرفه ای در ایران به کار

پروش و اموزش کبوتربازان مشغول بوده اند از شاهزادگان قاجارند ودر انجا که در کتب مختلف تاریخی نقل

است اولین انها در زمان ناصر الدین شاه قاجار ظهور نموده اند که به طور مستند اولین انها داماد ناصر

-الدین شاه ،دوست محمد خان معیر المالک بوده است.معروف است که ایشان متجاوز از پنج هزار کبوتر

پرورش داده بوده است وشاهزادگان دیگری نیز بوده اند که معروف ترین انها را فهرست وار میاورم:

۱- شجاع السلطنه پسر امیر نظام داماد اتابک

۲- جهانگیر میرزا

۳- میرزا اقا سلطان

۴- مرات سلطان

۵- ملک الشعرا بهار شاعر برجسته ایرانی

۶- عبد الصمد میرزا

۷- مفاخر السلطنه

۸- مقبل الدوله

۹- عبد الصمد میرزا جهانبانی

۱۰- نصراله میرزا

۱۱- سردار معتضد

۱۲- نصیر همایون

از دیگر عشقبازان هم عصر این شاهزادگان می توان از مردی به نام علی حاج حسن اقا نام برد که بسیار در این فن وارد و یکه تاز زمانه خویش بوده است .

یکی از نوادگان ناصرالدین شاه شادروان(دوست علی خان معیر المالک) در یکی از کتابهایشان این گونه مرقوم داشته اند ( من در ده سالگی به کبوتر رغبت به هم رسانیدم و اولین بار و دستور دای ام شاهزاده جهانگیر میرزا در باغ فردوس برایم لانه کوچکی ساختند ود و کبوتر از پدرم گرفته در ان انداختم ،از ان پس در حلقه عشقبازان درامدم و پیوسته بیش از هزار کبوتر در سالهای(1303 الی 1315 شمسی) داشتم در این سالها هر جمعه در منزل یکی از کبوتربازان به نام از ناهار گرد هم می امدیم و به تماشای کبوتران و هنر نمایی انها و نیز سخنان مناسب ، روز را به خوشی می گذراندیم، در یکی از روزها که منزل استاد بهار( شاعر برجسته ایرانی) بودیم او چکامه ابداری را که در باره کبوتر سروده بوده در مقابل لانه هایشان با سبک مخصوص خود و اشاره به کبوترها و لانه انها و هوا برای احضار خواند و بر لطف محفل و حال عشقبازان دو چندان افزود

این سروده را که بسیار معروف است از دیوان استاد استخراج شده در ذیل میاید . این سروده دارای سبکی جدید است که در سال 1303 خورشیدی به رشته تحریر در امده است . (البته به علت طولانی بودن چند بیت اخر را مینویسم )

شوند افرشتگان از چرخ نازل      بزعم مردمان باستانی

شما فرشتگان از سطح منزل       بگیرید اوج و گردید آسمانی

نیامد از شما در هیچ حالی       وگر مانید بس بی آب و دانه

نه فریادی و نه قیلی و قالی       به جز دلکش سرود عاشقانه

فرود آیید یاران از آن بام          کف اندر کف زنان و رقص رقصان

نشینید از بر این سطح آرام       که این جا نیست جز من انسان

بیایید ای رفیقان وفادار           من این جا بهرتان افشانم ارزن

که دیدار شما بهر من زار       به است از دیدن مردان برزن

                                      استاد ملک الشعرای بهار

 

دوستان این نامها که به عنوان اولین کبوتر بازان یاد شده اینها جزو اولین کسایی بودند که کبوتر بازی را به صورت حرفه ای انجام دادند وگرنه چند صد سال قبل همان جور که میدانید در اصفهان و ...کبوتر خانه های بسیاری وجود داشته اند .

و امیدوارم که خوشتون اومده باشه و نظر هم بدید خیلی خوشحال میشویم . و اپ بعدی درباره کوتر بازان نا مدار یک صد ساله اخیر ایران تا به حال هست که بسیار مورد توجه شما قرار می گیرد . با تشکر کوروش

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم بهمن 1387ساعت 9:54  توسط کوروش  | 

سر آغاز ...

به نام خدا. با درود به تمام عشقبازان ایران زمین.نام مستعار من کوروش است و هدف من از تاسیس این وبلاگ در ابتدا نوشتن کتاب /کبوتر و کبوتربازی در ایران/ به قلم محمد جعفرزاده میباشد که به مرور مطالبی از آن خواهم نوشت و بعد از اتمام کتاب سعی میکنم خودم وبلاگ رو ادامه بدم . البته در خصوص سوالات فنی شما  چون وبلاگ های بسیار پر باری مانند /بابک ارباب خسرو ..اقای مهدی زاغی..استاد خشایار و …هستند شما سوالات خود را میتوانید از ان اساتید بپرسید .

البته چون اساس کار ما تقدیر و احترام از پیشکسوتها است در ابتدا مطالبی در مورد کبوتربازان قدیمی از زمان قاجار تا کبوتر بازان نامی حال حاضر ایران همراه با نامهای انها میباشد تا قبل از هر کاری با نام این عزیزان آشنا بشیم و بعد از آن مطالبی در مورد کبوتر بیان میگردد.

+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم بهمن 1387ساعت 22:55  توسط کوروش  |